Uncategorized

Afscheid nemen van onze grote hond.

Tijdje geleden vertelde ik over mijn nieuwe liefde en het feit dat hij meer bracht dan alleen zichzelf. Samen met mijn liefde kwamen een new foundlander en een husky. In ons eerste jaar samen, lieten de honden goed weten er ook bij te horen. Vandaag wil ik jullie vertellen over de new foundlander, gezien wij afgelopen week afscheid van haar hebben moeten nemen.

Stel je voor, je komt de liefde weer tegen en alles klopt. Echter komt hij niet alleen en zul je hem moeten delen met twee trouwe viervoeters. Geen kleine viervoeters, maar eentje waarvan je stevig in je schoenen moet staan om door de enthousiastme niet om te vallen.

Dit is, of eigenlijk moet ik zeggen, was Lynn. De new foundlander van mijn vriend. Een reusachtige lieverd met een zeer genereus karakter. Hoewel ik gek op dieren ben, moest ik heel erg wennen aan Lynn. Ze was nogal jaloers toen ik het leven van hun baasje binnen liep. Zo konden we elkaar amper een kus geven of zij zat er al tussen. Ook als ik even alleen in het huis was had deze grote lobbe’s het op mij voorzien. Ze dook op het bed, bleef maar naar mij happen en was overal waar ik was.

Ik moest strenger worden en laten zien dat ze niet met mij mocht sollen. Lastig, want ik kan gewoon niet streng zijn op dieren. Tot ze mij zo tot het uiterste dreef dat ik haar hardhandig in de keuken heb gezet. Deur dicht en daar moest ze even blijven. Na dit optreden draaide ze bij en werd ze een grote lieverd. Je moet weten dat Lynn altijd in de weg lag. Ik leerde in een jaar tijd altijd op mijn hoede te zijn waar ik in huis liep. Stofzuigen deed je om haar heen, want mevrouw ging echt niet aan de kant.

Aandacht was haar grootste hobby. Ze mocht graag los lopen op de boerderij en je zag haar genieten van alle aandacht die ze kreeg van iedereen. Afgelopen zomer merkten we dat ze wat slomer werd. Doordat het weer ook vrij warm was en ze een enorme dikke vacht had, dachten wij dat het hierdoor kwam. Toen het weer wat kouder werd, kreeg ze weer wat mee energie, maar echt Lynn werd ze niet.

Na een bezoek aan de dierenarts, bleek ze kanker te hebben. Ze kreeg prednison en leefde echt helemaal op. Tot onze ergenis aan toe kreeg ze energie voor 10 en luisterde ze nergens meer naar. Hoewel we er ook wel om moesten lachen, waren we vooral blij dat ze zich weer fijn voelde.

Tot een paar weekenden terug. Ze wilde niet meer eten, had nog wel een hele fijne dag buiten met iedereen, werd het naarmate het weekend alleen maar erger. Op maandag ging mijn vriend naar de dierenarts, ze kreeg nog medicatie en een spuit om haar hart een boost te geven. Echter leek dit niks te doen voor haar. Afgesproken hadden we dat we haar dinsdagochtend in zouden laten slapen. Op 5 maart in de nacht maandag op dinsdag besloot ze zelf dat het genoeg was.

Dan moet je ineens afscheid nemen. Een jaar heb ik haar mogen leren kennen en dan besef je dat ook de liefde voor de dieren groeit naar mate je ze meer ziet en verzorgd. Gezien ik jullie heel graag wilde voorstellen aan de nieuwe wezens in mijn leven, begin ik met Lynn die helaas niet langer bij ons mocht blijven.

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge