Zwanger worden is topsport voor je brein.

Een tijdje geleden schreef ik al over het feit dat mijn wens om kinderen te krijgen is veranderd. Ook konden jullie lezen over mijn stoppen met anticonceptie en wat dit deed met mijn lichaam. Dit is pas het begin van een wereld waarin het gewoon topsport is voor je brein als je bezig bent met zwanger worden.

NOTE: Nu wil ik wel, voor ik mijn verhaal doe, duidelijk vermelden dat ik het hier niet heb over het zwanger worden op zich, maar wat er in je hoofd allemaal voorbij komt wanneer de maand weer voorbij is.

Mijn eerste maand zonder anticonceptie.

De eerste dagen voel ik letterlijk mijn hormonen door mijn lijf gaan. Emoties vliegen van mijn dikke teen tot mijn hoofd en weer terug. Mijn vriend neemt, voor zijn eigen veiligheid, even ruimte van mij. Ik ben niet lief, niks is goed en mijn hoofd werkt echt overuren. Op mijn werk kan ik niet anders dan aangeven wat er aan de hand is. Ik kan namelijk niet eens normaal vertellen dat het best goed met mij gaat. Want dat gaat het, alleen mijn hormonen denken er gewoon anders over. Ze schreeuwen door alle gedachten heen. Ik breek terwijl ik mij verder echt goed voel.

Eerste keer seks na stoppen anticonceptie is alsof de allereerste keer wordt herbeleefd.

Samen maak je de beslissing het allemaal zijn beloop te laten. In theorie klinkt dat mooi en niet spannend. De praktijk is anders, er gaat van alles door mij heen op dat moment. Ik merk dat dit niet alleen bij mij is. Samen voelt het ineens anders. Voel mij even weer de tiener die voor de eerste keer seks heeft. Hoewel toen alles veilig werd gedaan, was de dag erna alleen maar spanning. Nu denk ik alleen maar, wat als ik zwanger ben geworden?? Mijn brein solt met mij en vindt het ook leuk om mij nog gekker te maken. Ik probeer naar mijn lijf te luisteren, maar echt die geeft alles aan wat gewoon niet klopt.

Ongesteldheid na die maand was gewoon een feestje.

6 dagen over tijd, negatieve zwangerschapstesten en heel veel kwaaltjes! Ik was er helemaal klaar mee. Ik wilde en wenste met alle vezels in mijn lijf om mijn ongesteldheid te laten komen. In mijn hoofd wist ik dat ik niet zwanger was, maar mijn lijf deed alsof het er al bijna uit moest komen. Als dit elke maand zo zou zijn dan wist ik niet of ik dit wel wilde. Ik kon niet ergens lezen over deze belachelijke voor de gek houdende lichaamssignalen die mijn lichaam gaf. Toen eindelijk de ongesteldheid kwam voelde ik een opluchting. Mijn lijf mocht en kon weer rustig worden.

Afspraken maken met mijzelf…

Op dat moment besloot ik een hartig woordje met mijzelf te spreken. Ja ik mag het beetje spannend vinden elke maand weer, maar mijn lijf en hoofd mogen niet zo’n loopje met mij nemen. Beloop laten is loslaten. Ja er is een kinderwens, maar ons leven is ook nu super fijn. We hebben plannen, grote plannen, leven en genieten van ons momenten samen. Het is goed. Ik heb geen haast. Dus ik maakte de afspraak met mijzelf. DOE NORMAAL! Dit werkte. De maanden erna was het vooral de week van ongesteldheid spannend, verder weet ik alles in balans te houden en dat voelt fijn, niet fijn, fantastisch!

Het proces bezig te zijn om zwanger te worden wil ik liever niet bewust doen. Ik wil het graag zien als een natuurlijk proces wat komt als beide er ook klaar voor zijn. Om je hoofd en hart in die gedachte te houden is soms letterlijk topsport. Ben benieuwd hoe moeders dit eigenlijk hebben ervaren, dat moment dat je kiest geen anticonceptie te gebruiken en hoe ging jou hoofd en lijf hier mee om?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge